17:32 17 اوت 2019
خاور میانه در انتظار آخرالزمان

خاور میانه در انتظار آخرالزمان

© Photo / Pixabay
گزارش و تحلیل
دریافت لینک کوتاه
0 217

حالا همه چيز در خاور میانه دربرابر چشمان ما فرو می پاشد. یک خاورمیانه جدید در حال ظهور است. اما لزوما مطابق تصوراتمان نخواهد بود.

اسپوتنیک به نقل از نیو یورک تایمز آمریکا می‌نویسد: امروز سیاست در خاورمیانه، بیشتر به مم های توییتر وابسته است، نه به دیپلمات های آمریکایی، سطح بیکاری، تروریسم لجام گسیخته، شورش های خیابانی، اظهارات رهبران در قصر ها، اعمال زنان و یا مردان. نمی دانیم، این موقعیت کی و کجا تثبیت خواهد شد، اما در حال حاضر، مراقب باشید که ارکانی در خاورمیانه که طی پنجاه سال گذشته ساخته شده است فرو بریزند.

چرا اینطور است؟ اول، پیشتر مداخله کامل آمریکا در شکل گیری آینده این منطقه وجود داشت. اما امروز نگاه کنید: ایالات متحده حتی سفیری در مصر، ترکیه، عراق، امارات متحده عربی، اردن و عربستان سعودی ندارد و سفیر ایالات متحده در اسرائیل، وکیل سابق ترامپ، به شدت از جنبش راستگرای یهودینشینان شگفت زده شده است، به طوری که او بیشتر تبلیغگر است نه دیپلمات. خداحافظ، اپل پای آمریکایی.

ثانیا، همیشه روند صلح اسراییل و فلسطین وجود داشت که برای حل دوجانبه بهتر این اختلاف سوق می‌داد. دوباره: خداحافظ. در واقع امروز به نظر می رسد که ایالات متحده و اسرائیل راه حل یک جانبه را دنبال می‌کنند شامل کنترل کنونی اسرائیل بر امنیت در کرانه غربی رود اردن و بخش شرقی بیتالمقدس و در عین حال یک شکل مشخص از خودمختاری فلسطین دنبال می کنند.

سوم، مقام های دولتی کشور های عرب همواره می توانستند کار برای کارکنان خود را در نهاد ها و سرویس های رسمی تضمین کنند. کاری با رژیم نه چندان دشوار و وقتگیر باشد. باز هم خداحافظ. با کاهش قیمت نفت و افزایش جمعیت، امروزه تقریبا هر دولت عرب سعی دارد نحوه خلاص شدن از کارگران دولتی و خدمات برون سپاری را دریابد. عبدالله پادشاه اردن، اخیرا به گروهی از نظامیان آمریکا گفته است که تنها یک چیز باعث نگرانی او می‌شود و او در شب بیدار شود، داعش یا القاعده (سازمان های تروریستی ممنوع شده در روسیه) نیست، بلکه این واقعیت است که 300 هزار اردنی بیکار هستند و 87 درصد آنها بین سن 18 تا 39 سال است. یعنی بهترین سال‌ها برای اشتغال. تظاهرات دانشجویان بیکار خارج از کاخ عبدالله و اعتراض ها و راهپیمایی های بیکاران، گرسنگی و ناامیدی در سراسر اردن، هفته ها طول می کشند. در همین حال هفته گذشته ، بیکاران در نوار غزه هفته گذشته "قیام گرسنه " علیه حاکمیت اقتصادی نادرست را آغاز کردند؛ اعتراضات خیابانی مشابه در الجزایر و سودان با هدف سقوط حاکمان خودکامه را آغاز کردند. شاید زمان "بهار عربی 2.0" فرا رسیده باشد؟

چهارمین رکن تخریب شده: زمانی که اطلاعات تنها از بالا به پایین داده می شد و دولت های عربی می توانستند رسانه های کشورشان را کنترل کنند، مدت‌ها سپری شده است. به برکت وجود توییتر، فیس بوک و واتساپ، حالا اطلاعات به صورت افقی حرکت می کند و مردم با استفاده از نام واقعی خود در مورد رهبران کشورهایشان نیشخند ها می نویسند. شبکه های اجتماعی و ابزار سایبر حاکمان مستبد، مانند اردن را شکننده تر می کنند و به همین علت، دموکراسی های غربی بیشتر و بیشتر کم هدایت می‌شوند.

سرانجام، مردان می توانند به دلیل قوانین رسمی و غیر رسمی، از نظر فرهنگ و حقوق بر زنان غالب شوند. اما موارد اخیر که در آن زنان جوان از کنترل مردان در عربستان سعودی و امارات متحده عربی فرار کرده اند، نشانه آن است که بسیاری از زنان عرب می گویند که دیگر نمی خواهند تحت مراقبت مردان قرار داشته باشند. مقدم بر همه، چرا که در بسیاری از کشورها مانند اردن، تعداد زنانی که از دانشگاه فارغ التحصیل شده اند، نسبتاً زیادتراز مردان است. با این حال، بدون تغییر قوانین در مورد ازدواج، ارث، طلاق و تربیت کودکان — که همه آنها به نفع مردان است — همه زنان که در مدرسه خوبی تحصیل می کنند، هرگز نمی توانند به طور کامل توانایی های خود را در کار خود اجرایی کنند، جایی که هنوز هم تعداد آنها در آنجا کم است. کسی باید تسلیم دیگری شود. در عین حال، اگر مردان کار نمی کنند، آن‌ها به دشواری ازدواج می کنند.

تعداد زیادی از مردان که هرگز قدرت، کار و یا دست دختر را نداشته اند، پیش درآمدی است برای ناآرامی های اجتماعی. به ویژه هنگامی که همه این افراد از توییتر استفاده می کنند.
به خاورمیانه جدید خوش آمدید!

مروان معشر وزیر سابق امور خارجه اردن، که در حال حاضر مسئول بنیاد کارنگی مطالعات بین المللی صلح در خاورمیانه است، گفت: همه چیز کجا حرکت می کند؟ رهبران منطقه متوجه شده اند که "دیگر نمی توانند بر ابزار قرن بیستم متکی باشند تا مردم را در اطاعت نگه دارند". قیام بهار عربی در سال 2011 "ترس در بسیاری از کشورهای عربی را از بین برد و پس از فروپاشی قیمت های نفت درسال 2014، " شهروندان اعلام می کنند: اگر شما نمی توانید کار من را تضمین کنید، من همه چیز را می خواهم می گویم.

آیا این به این معنی است که همان اردن باید در یک شب به دموکراسی تبدیل شود؟ مروان معشر گفت: نه، اما باید پروسه بزرگ توزیع قدرت بین دولت، مردم و نهادهای دولتی صورت گیرد. شما نمیتوانید از مردم درخواست کنید تا فداکاری کنند، مکانهای دولتی و یارانه ها را نداشته باشند، مالیات بیشتری قبول کنند و هنوز رأی واقعی در مدیریت دولت خود نداشته باشند."
مگر همه اخبار جدید بد است؟ حداقل در اردن، نه.
پادشاه عبدالله عجله برای به اشتراک گذاشتن قدرت را ندارد، او یک رهبر نسبتا خوب است که در حال تلاش برای توسعه کشور ده میلیونی خود است که اکنون 1.3 میلیون پناهنده از سوریه را پذیرفته است. مهمترین ابتکار او میتواند ایده ارتقاء هاب فنی — راه اندازی در اردن باشد که یک عامل مهم در منطقه است. برای اولین بار شما می توانید صدها راه اندازی خصوصی مستقل از دولت را مشاهده کنید که مسائل اجتماعی را به عنوان فرصت های تجاری در نظر می گیرند.
مشکل این است که حل مسایل به درازا کشیده شده است. اصلاحات سیاسی برای مدت طولانی بتعویق افتاده بود و در خارج از امان آداب و رسوب فرهنگی قدیمی هنوز به شدت ریشه دوانده است. یک وزیر اردنی گفت: "ما باید همه چیز را انجام دهیم. ما باید این کار را انجام دهیم. و ما باید آن را به سرعت انجام دهیم." وزارت کار در سعی دارد ایده های گوناگونی را برای استخدام تعداد هر چه بیشتر جوانان در بخش خصوصی بکار ببرد.

مقررات ارسال کامنتبحث و مناظره
کامنت از طریق فیسبوککامنت از طریق اسپوتنیک