04:16 20 سپتامبر 2021
گزارش و تحلیل
دریافت لینک کوتاه
تهیه شده توسط
013820

یکی از مباحثی که این روزها هنوز بسیار داغ است بحث جایگاهی است که عراقی ها برای ایستادن وزیر امور خارجه ایران در عکس یادگاری اجلاس بغداد تعیین کرده بودند و جایگاهی است که ایشان تشخیص دادند باید آنجا بایستند.

اسپوتنیک - البته بیشتر هم رسانه های مخالف با جمهوری اسلامی ایران تلاش دارند به این مساله و روی مساله سخنرانی جناب آقای حسین امیرعبداللهیان به زبان عربی در این اجلاس مانور بدهند، چون در واقع نتوانسته اند نقطه ضعفی پیدا کنند تا روی آن مانور بدهند.

برای بنده جالب این است که چگونه برخی در داخل کشور در دام این القاءات رسانه ای اسیر می شود و طوطی وار حرف های دشمنان ایران را تکرار می کنند.

خیلی خنده دار است که برخی مدعی ایرانی بودن ودشمنی با اعراب هستند اما تحت تسلط رسانه هایی هستند که هزینه هایشان توسط عربستان سعودی تامین می گردد.

اولا که اجلاس بغداد، آنگونه که دولت عراق تلاش داشت برای آن تبلیغ کند، اجلاس همسایگان عراق به شمار نمی رفت و خروجی ای که قابل توجه باشد در آن نبود.

نیاز به سواد سیاسی و یا تبحر تحلیلی ندارد که کسی بتواند یک بار به نقشه عراق نگاهی بیاندازد تا ببیند همسایگان عراق کدام کشورها می باشند.

ایران – ترکیه – سوریه – اردن – عربستان سعودی و کویت.

اگر بنا بر این بود که اجلاس، اجلاس همسایگان عراق باشد فقط این کشورها باید حضور پیدا می کردند.

یعنی هیچ معنی ای نمی دهد که آقای مکرون یا آقای السیسی یا حتی امیر قطر و یا امیر دبی در این اجلاس حضور داشته باشند اما رئیس جمهوری سوریه به اجلاس دعوت نشده باشد.

این در حالی است که دولت عراق رسما مدعی می باشد که با دولت مشروع و قانونی سوریه رابطه دارد و می خواهد در منطقه بی طرف باشد.

اگر بی طرف است پس نباید به خاطر دعوت کردن مکرون از دعوت کردن اسد منصرف شود. چرا که معلوم نیست که رئیس جمهوری فرانسه در عراق چه کاره است اما سوریه همسایه عراق است.

اگر هم آقای الکاظمی تلاش داشته دوستان و رفقای خود را به اجلاس دعوت کند تا پیش از انتخابات آتی مجلس عراق خودنمایی کند، دیگر عنوان این اجلاس را نمی بایست اجلاس همسایگان عراق می گذاشتند.

مثلا عنوان الکاظمی و رفقا را برای آن انتخاب می کردند.

البته آنهایی که در سواد سیاسی در باره مسایل عراق دارند هم به خوبی می دانند آقای الکاظمی نخست وزیر عراق، نوعا، جزو افراد همسو با آمریکا در عراق به حساب می آید و نسبت به ایران و ایرانی ها زاویه دارد (اگر نخواهیم بگوییم خصومت).

همین مساله، یا می شود گفت دیدگاه، نیز در ساختار تیم پیرامونی آقای الکاظمی نیز وجود دارد.

تشریفات نخست وزیری عراق تلاش داشت با چینشی معنی دار جایگاه نماینده ایران در این اجلاس را به نوعی تضعیف کند.

اگر به فیلم های خبری که از خوش و بش گویی مقامات پیش از ورود به جلسه دو سه ساعته نگاهی گذرا بیاندازید می بینید که تقریبا همه سران تلاش داشتند با نماینده ایران گفتگو کنند، حتی بیشتر از اینکه تلاش داشته باشند که با آقای الکاظمی گفتگو کنند.

البته طبیعی هم هست که اینگونه باشد چون وقتی درباره تاثیر کشورها صحبت می کنیم همه می دانند که عمق استراتژیک ایران در عراق بسیار قوی است و ایران محبوبیت و تاثیر زیادی در این کشور دارد.

القاءات رسانه ای آمریکایی و اسرائیلی و سعودی را کنار بگذارید، آنها چند نفر را جمع می کنند و پول می دهند تا بر علیه ایران شعار بدهند و بعد فیلم می گیرند و آنها را منتشر می کنند تا این ذهنیت و فضا سازی را ایجاد کنند که مردم در عراق با ایران مشکل دارند.

به هر حال واقعیت روی زمین بسیار متفاوت است و سران کشورها هم همه این را می دانند.

سطح نفوذ ایالات متحده در عراق هم فقط به دلیل حضور نظامی آن و تسلط آن بر منابع اقتصادی عراق می باشد و همه به خوبی می دانند که آمریکایی ها در عراق همان سطحی از محبوبیت را دارند که در افغانستان داشتند.

خوب به موضوع خودمان هم که برگردیم، وقتی درباره چینش مقامات صحبت می کنیم باید توجه داشته باشیم که این چینش از نظر پروتکولی به چندین روش انجام می شود و با توجه به اینکه بحث کشورهای همجوار عراق مطرح بود یعنی کشورهای اصلی همجوار عراق صاحب اجلاس هستند و بقیه به عنوان ناظر یا مهمان تشریف دارند.

یعنی بر اساس پروتوکل هم آقای مکرون هم آقای السیسی هم امیر قطر هم امیر دبی باید در ردیف مهمان و یا ناظر می ایستادند.

کاملا هم مشخص بود که تشریفات نخست وزیری عراق برای اینکه بخواهد به نوعی جایگاه ایران را تضعیف کند جایگاه وزیر امور خارجه ایران را میان وزیر امور خارجه عربستان سعودی و دبیر شورای همکاری کشورهای عرب حوزه خلیج فارس و پشت رئیس جمهوری فرانسه و امیر قطر قرار داد.

که خود همین چیدمان هم بسیار معنی دار و هدفمند بود.

از نظر تشریفاتی محمد بن راشد امیر دبی نفر اول امارات به حساب نمی آید، حتی فرد دعوت شده اصلی یعنی محمد بن زاید، ولیعهد بوده و محمد بن راشد عملا نماینده ولیعهد بوده است.

در امارات هم نخست وزیر جایگاه رتبه اولی ای ندارد (مثل مثلا عراق که نخست وزیر مقام اول اجرایی کشور است) که بخواهیم بگوییم ایشان در حد سران بوده تا مثلا در صف اول باشد یا اینکه جزو کشورهای تاثیر گذار اول در عراق است که باید در صف اول باشد یا حتی جزو همسایگان هم مرز با عراق.

امیر امارات خلیفه بن زاید آل نهیان است و آنهایی که با جریانات منطقه آشنا هستند می دانند که حاکم واقعی امارات هم محمد بن زاید آل نهیان ولیعهد امارات عربی متحده است (قابل توجه آنهایی که نمی دانند محمد بن زاید و محمد بن راشد دو شخص متفاوت هستند).

البته قبل از ادامه این را هم بگویم که بنده برای شیخ محمد بن راشد (امیر امارت دبی) احترام خاصی قایل هستم وایشان را جزو خلاق ترین شخصیت های جهان می دانم که موفق شدند دبی را به جایگاهی برسانند که شهرت جهانی اش امروزه بالاتر از بسیاری از کشورهای جهان از جمله حتی امارت های دیگر امارات عربی متحده است، اما بحث ما در این مقاله موضوع دیگری است و مرتبط با شخصیت حقیقی افراد نیست بلکه مرتبط با جایگاه حقوقی سیاسی آنها است.

این در حالی است که آقای امیر عبد اللهیان به عنوان نماینده رئیس جمهوری ایران در این اجلاس حضور داشته است.

کاملا مشخص بود که تشریفات نخست وزیری عراق تلاش داشتند به نوعی جایگاه نماینده ایران در میان دیگر حاضرین را تضعیف کنند و آقای امیرعبد اللهیان با زیرکی متوجه ماجرا شد و نقشه آنها را به هم زد، و بیشتر ناراحتی تشریفات نخست وزیری عراق و رسانه های دشمن با ایران هم این است که چرا این نقشه آنها خنثی شده است.

اگر هم بحث عربی صحبت کردن آقای حسین امیرعبداللهیان مطرح است، باید توجه داشت که وزیر خارجه ایران برای اینکه به ملت عراق و جبهه مقاومت و مسلمانان احترام بگذارد تلاش کرد صحبت های خود را به عربی بیان کند، زبانی که زبان مشترک همه مسلمانان جهان می باشد، بله ایشان در سخنرانی خود شاید برخی اشتباهات لفظی داشت اما هر وقت بقیه حاضرین فارسی صحبت کردند و یا مهمانان غیر عرب عراق عربی صحبت کردند قضاوت می کنیم.

نکات مطرح شده در این مقاله، نظرات و دیدگاه های شخصی نویسنده بوده و الزاماً عقاید هیئت تحریریه اسپوتنیک را بازتاب نمی دهد.

مقررات ارسال کامنتبحث و مناظره
کامنت از طریق اسپوتنیککامنت از طریق فیسبوک