13:03 26 سپتامبر 2021
گزارش و تحلیل
دریافت لینک کوتاه
تهیه شده توسط
0 314

اگر به دولت های اخیر ایران نگاهی کوتاه بیاندازیم می بینیم که اکثر روسای جمهوری و وزرای کابینه و معاونان وزرا و ... همه یا مدرک دکترا داشته اند یا دکتر صدایشان می زدند.

فرهنگ اشتباهی که در مملکت ما متاسفانه جا افتاده و برای بسیاری کمتر از دکتر و یا مهندس بودن یعنی افت شان و شخصیت.

این در حالی است که اگر به دیگر کشورهای جهان نگاهی بیاندازید می بینید معمولا استفاده از عنوان دکتر فقط برای افرادی است که کارهای تخصصی خودشان را انجام می دهند و ندرتا پیش می آید وقتی که کسی پست سیاسی می گیرد وی را دکتر فلانی صدا بزنند.

این به این دلیل است که در همه کشورهای جهان تلاش بر آن است تا اعتبار جایگاه علمی دانشگاهی با عملکرد سیاسی افراد تخریب نشود.

تحصیلات عالیه هم معمولا مختص افرادی می باشد که می خواهند کارهای تخصصی انجام دهند نه اینکه مثل کشور ما به دلیل وجود مدرک گرایی شدید فقط به دنبال گرفتم عنوان دکتر و یا مهندس هستند و هیچ کارایی ای ندارند.

برای همه مردم در همه کشورهای جهان مهم این است که فردی که می خواهد مسئولیت پست و مقامی را داشته باشد توانمندی انجام کار و حل مشکلات مردم را داشته باشد نه اینکه فقط یک مدرک یدک بکشد و یا ژست تحصیل کرده بودن را بگیرد.

اگر به تاریخ بشریت هم نگاهی بیاندازید می بینید که به نام ترین حکمرانان تاریخ بشریت هیچ کدام نه مدرک تحصیلی دانشگاهی در سطح دکترا داشتند و نه اینکه در زندگی خود به سمت این نوع تحصیلات رفته اند، بلکه توانمندی مدیریتی و تجربه حل مشکلات را داشتند.

امروزه هم مملکت ما بیش از اینکه به دولت هایی که پر از دکتر و مهندس باشد نیاز داشته باشد به افرادی نیاز دارد که توانمندی انجام کار را داشته باشد و بدانند درد مردم چیست و دوای آن چیست.

من اگر ماشین ام خراب شود دنبال فردی که دکترای مکانیک داشته باشد نمی روم بلکه به دنبال فردی می روم که استاد کار تعمیر آن ماشین باشد و تجربه مفید در تعمیر عیب ماشین را داشته باشد، حتی اگر سواد خواندن و نوشتن را هم نداشته باشد.

فکر کنم همه مردم هم همینطور هستند.

به این ترتیب هم می توانم به جسارت بگویم شما اگر یک تاجر بازاری که تجربه کار در بازار را داشته باشد و به قول معروف خاک بازار را خورده بیاورید و مثلا وزیر بازرگانی کنید قطعا از فردی که در دانشگاه مدرک دکترای بازرگانی گرفته ولی یک روز هم در بازار کار نکرده، بیشتر می تواند برای مملکت مثمر الثمر باشد.

همین را بگیرید تا آخر جریان بروید.

در برخی کشورها که امروزه قطب قدرت در جهان به حساب می آیند، مانند آمریکا، در بسیاری از مشاغل مدرک تحصیلی شما اولویت به حساب نمی آید بلکه توانمندی و تجربه کاری شما اولویت است.

به عنوان مثال بگویم، نکته ای که قطعا همه آنهایی که پیگیر هستند آن را به خوبی می دانند، ثروت مند ترین انسان های این روزها روی کره زمین را بررسی کنید، چند نفر از آنها تحصیلات عالیه دانشگاهی دارند؟

افرادی که هر کدام امپراتوری های اقتصادی ای را اداره می کنند که چند برابر کل اقتصاد ایران چرخش مالی دارند.

در شرکت های بسیار معظم جهانی کامپیوتری حتی افرادی با حقوق های بسیار بالا به قول ما ایرانی ها نجومی استخدام می شوند که توانمندی و یا ایده های نوین دارند حتی یک روز هم دانشگاه نرفته اند، چون توانمندی و ایده آنها مهم است نه مدرک تحصیلی.

تجربه دولت های سابق نشان داده که بسیاری از وزرا و مدیران ارشد و ... چون مدرک تحصیلی عالیه داشتند به آن پست ها گمارده شده اند اما چون تجربه لازم را به صورت عملی نداشته اند و درد اصلی را درک نمی کردند نتوانسته اند درمان مشکلات را پیدا کنند.

بد نیست دولت جدید هم این مساله را مد نظر قرار دهد و در دامی که دولت های قبلی گیر کردند نیافتد و به جای اینکه به دنبال مدرک گرایی و یا وابستگی جناحی افراد باشد به دنبال کارآمدی افراد باشد، چون دکترها در دولت های قبلی که نتوانسته اند درمان مشکلات مردم را پیدا کنند، یک بارهم که شده کار را به کاردانان بسپرید ببینید چه می شود.

نکات مطرح شده در این مقاله، نظرات و دیدگاه های شخصی نویسنده بوده و الزاماً عقاید هیئت تحریریه اسپوتنیک را بازتاب نمی دهد.

مقررات ارسال کامنتبحث و مناظره
کامنت از طریق اسپوتنیککامنت از طریق فیسبوک