13:09 19 اکتبر 2021
گزارش و تحلیل
دریافت لینک کوتاه
تهیه شده توسط
0 239

در یکی از کلاس ها در دانشگاه تهران استادمان (آقای دکتر جواد شعرباف) آمد و به هرکدام از دانشجویان یک دفترچه کوچک و خودکار داد و از ما خواست از کلاس خارج شویم و دنبال او برویم.

ما را به رستوران دانشکده برد، جایی که پنجره های زیادی داشت و به هر دانشجو گفت مقابل یک پنجره بایستد و آنچه مشاهده می کند بنویسد.

بعد همه رفتیم دوباره سر کلاس.

سر کلاس از ما خواست آنچه در دفترچه هایمان از مشاهداتمان نوشته ایم بنویسیم.

بسیاری از مطالب با هم متفاوت بود و البته طبیعتا برخی نکات هم مشابه.

سپس به ما گفت ببینید دید انسان ها بستگی دارد به پنجره ای که از آن به جهان نگاه می کنند.

این جریان امروزه در باره ما نیز صدق می کند.

مخصوصا دید افراد به انتخابات و کاندیداهای انتخاباتی.

یکی ممکن است از دید اقتصادی به ماجرا نگاه کند و دیگری از دید امنیتی و یکی دیگر از دید سیاسی و آن یکی از دید اجتماعی و دیگری از دید مذهبی و آن یکی از دید دیگر.

یکی از خارج نگاه می کند و دیگری از داخل، یکی از شهر نگاه می کند و دیگری از روستا، یکی لقمه نان و هزینه زندگی برایش مهم است و دیگری سفر و اقامت خارج کشور و یا تفریحات اش و....

اما کلا نکته مهمی که وجود دارد در این است که از هر زاویه ای به ماجرا نگاه کنیم آینده همه ملت ها از جمله ملت ایران گرو ی همان انتخاب آنها می باشد.

در برهه های زیادی مشاهده می کنیم که مردم تحت تاثیر شعار های انتخاباتی و سخنان جذاب کاندیداها و بدون توجه به ماهیت کاندیدا و توانمندی او به وی رای می دهند.

بحث من فقط ایران نیست، در همه جای جهان اینگونه است.

عموما کاندیدایی که می تواند سخنان به قول معروف قلمبه سلمبه بزند معمولا می تواند رای بیشتری جذب کند.

و چه قدر هم پیش آمده که مردم به امید وعده وعید ها و حرفهای قلمبه سلمبه کاندیداها به آنها رای داده اند و در نهایت چوب رای خود را خورده اند.

تکرار می کنم، بحث من فقط ایران نیست.

ولی در عمل کاندیدایی می تواند برای مردم کاری انجام دهد که برنامه داشته باشد نه اینکه بتواند شعارهای خوب غیر قابل تحقیق بدهد و یا اینکه حرف های قلمبه سلمبه بزند.

حال اگر روی بحث انتخابات ایران تمرکز کنیم باید توجه داشته باشیم اصرار رسانه های وابسته به کشورهای دشمن با ایران برای تشویق مردم به رای ندادن به دلیل حب مردم ایران نیست بلکه به دلیل بغض نسبت به جمهوری اسلامی است.

هر چه قدر آنها بتوانند انتخابات را به هم بزنند و سطح مشارکت را پایین بیاورند بعدها در مباحث سیاسی می توانند در مقابل ایران دست برتر را داشته باشند.

شاید برخی مردم به دلیل اینکه اوضاع اقتصادی شان خراب است بخواهند با صندوق های رای قهر کنند یا برخی دیگر به دلیل مخالفت با نظام و برخی به دلیل اینکه کاندیدای مورد علاقه شان حضور ندارد و برخی دیگر به دلیل اینکه درباره برخی مسایل حال اجتماعی یا فرهنگی یا ... ناراحت هستند، اما باید توجه داشته باشیم که قهر کردن با صندوق هیچ فایده ای برای مردم نخواهد داشت.

به هر حال رئیس جمهوری انتخاب خواهد شد و قدرت را در دست خواهد گرفت حال این یکی نه آن یکی.

معمولا هم رسانه های دشمن تلاش می کنند کاندیدایی که توان حل مشکلات مردم را دارد تخریب کنند و مردم را تشویق کنند به کاندیدایی رای دهند که مطمئن می باشند نمی تواند مشکلات مملکت را حل کند و کشور را وارد چالش های بزرگ می کند.

فرق اش این است که دشمنان ملت ایران بتوانند بررسی کنند و ببینند چه قدر توانسته اند روی داخل ایران تاثیر بگذارند و جنگ رسانه ای و اقتصادی شان چه قدر موفق بوده و بس و اگر مطمئن شوند که جنگ رسانه ای و اقتصادی شان بر علیه ملت ایران جواب داده، آنوقت قطعا آن جنگ را ادامه خواهند داد.

پس به نظر می آید از هر زاویه ای به جریان انتخابات نگاه کنیم باید متوجه باشیم که یک زاویه برای همه مشترک است و آن اینکه مزایای شرکت در انتخابات برای ملت بسیار بیشتر از مزایای عدم شرکت در انتخابات.

من در طول سابقه کاری خود ندیده ام که ملتی با رای ندادن توانسته باشند کاری انجام دهند ولی خیلی جاها دیده ام که رای دادن بسیار موثر بوده.

نکات مطرح شده در این مقاله، نظرات و دیدگاه های شخصی نویسنده بوده و الزاماً عقاید هیئت تحریریه اسپوتنیک را بازتاب نمی دهد.

مقررات ارسال کامنتبحث و مناظره
کامنت از طریق اسپوتنیککامنت از طریق فیسبوک