گزارش و تحلیل
دریافت لینک کوتاه
تهیه شده توسط
0 533

برخی رسانه های بین المللی این روزها سوال می کنند که چرا در حالی که گفتگوهایی در وین در جریان است ایران سانترفیوژ های جدید نصب می کند و سرعت غنی سازی را بالا می برد؟

برخی تصور می کنند که این برای فشار آوردن به دولت آقای بایدن و مذاکره کنندگان است تا به تصمیم گیری خود سرعت بخشند. البته بیراهه هم نمی گویند، ولی شاید بتوان گفت یک مساله دیگر نیز وجود دارد که باید به آن توجه شود.

بد نیست قبل از مطرح کردن اصل بحث به این نکته اشاره کنیم که طبق همه معاهدات بین المللی که ایران عضو آن است، چون ایران عضو معاهده منع گسترش تسلیحات هسته ای می باشد و کل برنامه هسته ای اش تحت نظارت آژانس بین المللی انرژی هسته ای می باشد، حق مسلم ایران این است که کل چرخه برنامه هسته ای را داشته باشد و اگر هم در مراحلی به صورت مقطعی حاضر شد کوتاه بیاید به دلیل توافقاتی بوده که انجام شده بود، مانند توافق هسته ای، ولی اگر بنا نباشد این توافق توسط طرفهای مقابل اجرا شود بدیهی است هیچ منطقی وجود ندارد که ایران یک طرفه به تعهدات خود در برجام پایبند بماند و خوب طبق مقررات بین المللی به حق حقوق قانونی خود عمل خواهد کرد.

باید توجه داشت که دولت آقای روحانی تلاش زیادی برای به نتیجه رسیدن برجام انجام داد و طبیعتا توقع دارد که میوه آن را نیز خود بچیند.

به این دلیل اینکه برخی مخصوصا در آمریکا و اروپا تصور می کنند بهتر است صبر کنند تا دولت بعدی در ایران سر کار بیاید و مجددا با آن پای میز گفتگو بنشینند تصور بسیار اشتباهی می باشد.

اگر به یاد داشته باشید سال 2005 میلادی هم ایران توافق سعدآباد را امضا کرد و کل تاسیسات هسته ای ایران پلمپ شد اما وقتی طرفهای مقابل به تعهدات خود عمل نکردند رئیس جمهوری وقت آقای خاتمی ترجیح داد قبل از اینکه دولت بعدی سر کار بیاید خود پلمپ تاسیسات هسته ای را بشکند تا این امتیاز را به دولت بعدی ندهد.

امروزه هم اگر دولت آقای روحانی تشخیص دهد که اروپایی ها و آمریکایی ها در حال بازی در آوردن هستند و نمیخواهند به وعده های خود عمل کنند آنوقت احتمالا همین دولت ترجیح خواهد داد که برنامه هسته ای ایران را به ما قبل از برجام برگرداند و شاید هم بیشتر تا امتیاز آن به دولت بعدی منتقل نشود.

به این ترتیب حتی اگر بنا باشد مجددا گفتگو هایی راه بیافتد این گفتگو ها از چند پله بالاتر از شرایط توافق هسته ای شروع خواهد شد و نه از ما بعد توافق هسته ای.

همچنین باید توجه داشت که ایران بر عکس بسیاری از کشورهای دیگر دارای یک ساختار ثابت سیاسی پشت پرده می باشد که عموما به نام حکومت و یا نظام معروف است و اگر رئیس جمهوری جدیدی انتخاب شود فقط دولت تغییر می کند و نه نظام یا حکومت و طبیعتا حکومت به دنبال آن است که در چانه زنی ها با طرف های مقابل ایران دست برتر را داشته باشد.

اینکه آمریکایی ها آمده اند و در گفتگو ها بهانه آورده اند که الان با سال 2015 فرق می کند و برخی تحریم ها بر اساس مسایل دیگر بر علیه ایران وضع شده و نه برنامه هسته ای که قرار نیست آنها برداشته شوند خوب طبیعتا پاسخ آن هم این خواهد بود که اگر 2015 نیست در شرایط امروزی ایران سانترفیوژ های جدید تر و سرعت غنی سازی بیشتر دارد و بر همین اساس باید با ایران گفتگو کرد نه بر اساس اینکه کشوری است که با سانترفیوژ های قدیمی دارد کار می کند.

همچنین طبق توافق هسته ای بنا بود که تحریم های هسته ای برداشته شود و به بهانه های دیگر بر نگردد اما مشاهده می کنیم در دوران آقای ترامپ کاری که انجام شد این بود که برخی از تحریم های هسته ای که قبلا برداشته شده بود به بهانه های دیگر بر ایران وضع شد و حالا دولت آقای بایدن آمده و می گوید این تحریم ها به هسته ای هیچ ربطی ندارد، در حالی که کاملا ربط دارد وبه نوعی تحریف واقعیت ها وتقلب توسط آمریکایی ها به حساب می آید.

نکات مطرح شده در این مقاله، نظرات و دیدگاه های شخصی نویسنده بوده و الزاماً عقاید هیئت تحریریه اسپوتنیک را بازتاب نمی دهد.

مقررات ارسال کامنتبحث و مناظره
کامنت از طریق اسپوتنیککامنت از طریق فیسبوک