05:03 22 آوریل 2021
گزارش و تحلیل
دریافت لینک کوتاه
تهیه شده توسط
0 241

اخیرا نمایندگان مهاجران افغانستانی در ایران طی نامه ای به آقای محمد اشرف غنی تقاضای حضور در نشست استانبول برای صلح در افغانستان نموده اند.

بر کسی پوشیده نیست که راهکار حل بحران افغانستان به هیچ وجه جنگ و سلاح نیست و بلکه گفتگو و مذاکره و ایجاد راهکار سیاسی فیما بین خود مردم افغانستان و جناح های مختلف این کشور می باشد.

حدود 20 سال است که آمریکا به افغانستان لشکر کشی کرده و هزاران شهروند این کشور را به خاک و خود کشیده اما هنوز صلح در این کشور برقرار نشده و حتی اگر 20 سال دیگر هم آمریکا در افغانستان باقی بماند صلح در این کشور برقرار نخواهد شد.

بر کسی پوشیده نیست که آمریکایی ها تلاش دارند تا آخرین لحظه که می توانند در افغانستان حضور داشته باشند و خیرات این کشور را به سرقت ببرند.

برخی ممکن است تصور کنند که افغانستان چه دارد که اینها می خواهند به سرقت ببرند.

باید گفت طبق بر آوردهای برخی کارشناسان معادن برخی معادن فقط در کوه های افغانستان وجود دارد که ارزش آن به مراتب حتی بیش از نفت کشورهای همجوار است.

این هم قابل توجه آنهایی که آب را از همسایگانشان قطع می کنند تا نفت در ازایش دریافت کنند.

آنهایی که فراموش می کنند ایرانی ها ذیل شدید ترین تحریم های جهانی هر آنچه در اختیار داشتند با برادران و خواهران افغان خود قسمت کردند.

البته منت نیست چون بر اساس باور بسیاری از ایرانی ها از جمله خود بنده افغان ها جزو اقوام ایرانی هستند و استعمارگران بودند که آمدند و خطوط مرزی فیما بین ما کشیدند وگرنه همه ما یک ملت هستیم که در تاریخ همیشه با هم یکی بودیم و هستیم و خواهیم بود.

شاید برخی به زور توانستند اقوام ایرانی را از هم جدا کنند اما دل ها را به هیچ وجه نمی توانند از هم جدا کنند، حتی اگر آمریکایی ها به آنها حکم کنند که آب را بر برادرانشان قطع کنند.

آنهایی که تولید مواد مخدر در افغانستان را چند برابر کرده اند تا مردم افغانستان را بد نام کنند و خود ثروت های آنچنان به باد بزنند.

به هر حال گفتگو های فیما بین آمریکا و طالبان در قطر و نادیده گرفتن دولت قانونی افغانستان نشان داد که آمریکایی ها به هیچ کس وفا نمی کنند هر چه قدر هم مطیع آنها باشد.

حتی در آن مذاکرات آمریکایی ها پیشنهاد دادند تا دولت منتخب مردم افغانستان (که رسما متحد آنها است) را منحل کنند و دولت جدیدی تشکیل دهند که طالبان هم در آن شرکت داشته باشند.

چه ساده آمریکایی ها می توانند متحدین خود را مانند دستمال کاغذی دور بیاندازند و بالاسر آنها معامله کنند؟

بگذریم.

وقتی که بحث درباره صلح درافغانستان مطرح می شود اول باید همه طرف های درگیر در بحران افغانستان با هم بنشینند و با هم گفتگو کنند، به هر حال هر طرفی دغدغه هایی دارد که باید مطرح کند.

امروزه چیزی حدود 5 ملیون شهروند افغانی چه به صورت قانونی چه به صورت غیر قانونی در ایران حضور دارند، شهروندانی که به هر حال خواسته هایی را دارند که باید در نظر گرفته شود و باید مشکلات آنها برای بازگشت به کشورشان حل شود.

همچنین باید توجه داشت که امروزه کشورهای همجوار افغانستان مخصوصا روسیه و ایران و چین و پاکستان هستند که بیشترین آسیب ها را از جنگ درون افغانستان می بینند و بدیهی است که این کشورها باید در هر گونه گفتگویی برای حل بحران افغانستان مشارکت داشته باشند در حالی که برخی کشورها مانند آمریکا یا ترکیه و یا کشورهای عرب حوزه خلیج فارس هیچ کدام به صورت مستقیم تحت تاثیر شرایط بحران افغانستان نمی باشند و اگر آمریکایی ها همین لحظه نیروهای خود را از افغانستان خارج کنند دیگر هیچ تهدیدی متوجه سربازهای آن نخواهد شد.

اینکه سیاست حذف یکسری از دست اندرکاران مانند جریان حذف دولت افغانستان از گفتگوهای قطر بخواهد ادامه یابد قطعا نتیجه ای ابتر خواهد داشت و قطعا فقط موجب وقت کشی در ایجاد راه حل می گردد.

به نظر می رسد یا باید گفتگو ها درون خود افغانستان میان جناح های درگیر باشد و همه جناح های سیاسی و قومی و قبیله ای درگیر در بحران افغانستان حضور داشته باشند و اگر هم طرف های بین المللی می خواهند شرکت داشته باشند حتما باید کشورهای اصلی محیط افغانستان حضور داشته باشند.

فقط هم وقتی می توانیم به پایان بحران افغانستان امیدوار باشیم که همه سربازهای خارجی و مخصوصا آمریکایی از این کشور خارج شوند.

نکات مطرح شده در این مقاله، نظرات و دیدگاه های شخصی نویسنده بوده و الزاماً عقاید هیئت تحریریه اسپوتنیک را بازتاب نمی دهد.

مقررات ارسال کامنتبحث و مناظره
کامنت از طریق اسپوتنیککامنت از طریق فیسبوک