10:10 28 اکتبر 2020
گزارش و تحلیل
دریافت لینک کوتاه
تهیه شده توسط
0 442

اسپوتنیک - امروز مهلت نهایی ایالات متحده برای بازگرداندن تحریم های شورای امنیت بر اساس مکانیسم ماشه به پایان رسید و همانگونه که پیش بینی می شد دولت آقای ترامپ تصمیم گرفت تحریم های یکجانبه آمریکا را جایگزین تحریم های شورای امنیت کند.

تصمیمی که بیش از پیش انزوای آمریکای ترامپ در جامعه جهانی را نمایانتر کرد و برای اولین بار در تاریخ سازمان ملل و شورای امنیت هیچ کشوری که بتوان به عنوان کشور از آن نام برد با ایالات متحده همراه نشد.

برخی سوال می کنند که خوب حالا چه می شود و برای ایران چه اتفاقی رخ می دهد مخصوصا که آمریکا گفته هر شرکت یا کشوری را که در این زمینه با ایران همکاری کند را تحت تحریم خود قرار خواهد داد؟

باید گفت هیچ.

یکی که می شنود فکر می کند وای حال بنا است که چه بلایی سر ایران بیاید.

از زمانی که این تحریم ها وضع شده تا به حال ایران هیچوقت، حتی بعد از توافق هسته ای و اجرای همه تعهدات اش طبق این توافق، خارج از تحریم های آمریکا نبود و کشورهای دیگر هم با اکراه یا با دو دوزه بازی با آمریکا در وضع این تحریم ها همراه بودند.

مخصوصا کشورهای اروپایی.

مگر تحریم های دیگر بنا نبود پس از اجرای توافق هسته ای به صورت مرحله ای از بالا سر ایران برداشته شود، پس چه شد؟

حتی اگر آمریکایی ها مکانیسم ماشه را فعال نمی کردند و تحریم های تسلیحاتی شورای امنیت بر علیه ایران برداشته نمی شد باز هم اکثر کشورهای جهان از جمله کشورهای اروپایی به ایران سلاح نمی فروختند و از ایران سلاح نمی خریدند.

چون سالها است که داد و ستد تسلیحاتی فیما بین ایران و اروپا وجود ندارد و حتی  اگر هم بخواهد انجام شود امکان نقل و انتقال پول فیما بین ایران و اروپا ویا دیگر کشورها وجود ندارد تا ایران بخواهد از آنها اسلحه بخرد.

امروزه تحریم های آمریکا موجب آن شده که حتی ایران برای خرید غذا و دارو و تجهیزات پزشکی هم مشکل داشته باشد چه رسد برای تسلیحات.

در واقع اسما تحریم های شورای امنیت وجود ندارد ولی عملا این تحریم ها همه سر جایش هستند و شاید هم شدید تر.

شاید حتی به نفع ایران می بود که این تحریم ها رسما بر می گشت تا ایران هم بتواند راحت تر اقدامات تلافی جویانه در بیاورد.

تصور اینکه کشورهای اروپایی با آمریکا به خاطر ایران رویارو می شوند یک تصور ساده بیش نیست.

اروپایی ها و آمریکایی ها یکی نقش پلیس خوب و دیگری نقش پلیس بد را بازی می کنند و چون می دانند اگر با اجرای مکانیسم ماشه موافقت کنند آنوقت یعنی برجام رسما توسط آنها نابود شده این کار را انجام نمی دهند تا بتوانند ابزار فشاری بر علیه ایران داشته باشند و سر ایرانی ها منت بگذارند که ما به خاطر شما در مقابل آمریکا ایستادیم.

اگر راست می گویند از همین فردا سیستم های بانکی را باز کنند و طبق برجام شروع به تعامل بانکی با ایران نمایند و نفت ایران را بخرند و شرکت های بیمه شان نفت کش ها و کشتی های ایرانی را بیمه کنند و...

مگر این بخش برجام جزو تعهدات آنها نبود؟

یعنی چه که بیایند و بگویند تا وقتی ایران تعهدات اش در برجام را انجام می دهد ما پایبند برجام هستیم، پس تعهدات شما چه؟

الآن هم می آیند و می گویند ما با اجرای مکانیسم ماشه مخالف بودیم و هستیم و آن را قبول نداریم ولی زورمان که به آمریکا نمی رسد تا بخواهیم در مقابل آن ایستادگی کنیم و همچنین به هر حال شرکت های ما مختار هستند که با هر کشوری که بخواهند کار کنند.

خوب به شرکت های اروپایی که می خواهند با ایران کار کنند و کاری با آمریکا ندارند چرا اجازه همکاری با ایران نمی دهید و چتر حمایتی قانونی برای آنها ایجاد نمی کنید؟

بگذریم از این بحث ها.

به هر حال بودن یا نبودن این تحریم ها فرق چندانی به حال ایرانی ها نخواهد داشت چونکه در واقع تحریم های بسیار شدید تر امروزه بر علیه ایران اعمال می گردد.

ایرانی ها هم طی چهل سال اخیر یاد گرفته اند که چگونه نیاز خود را تامین کنند و حد اقل در زمینه صنایع دفاعی توانسته اند تسلیحاتی را تولید کنند که مانع از حمله دشمنان به کشور شود.

سرعت پیشرفت تولید تسلیحات نظامی ایران هم به حدی بالا بوده که طی ده سال اخیر ایران توانسته فاصله چند صد ساله ای که میان تولیدات این کشور و دیگر کشورها وجود داشت را به چند سال تقلیل دهد.

پس می توان گفت دلیل خونسردی ایرانی ها در این باره این است که ایرانی ها به خوبی می دانند چه بازی ای پشت پرده انجام می شود و اطمینان دارند که ماجرا یک بازی سیاسی میان اروپا و آمریکا نیست و به این دلیل نشسته اند و تماشا می کنند اروپایی ها و آمریکایی ها چه بازی ای را انجام خواهند داد.

بد نیست اروپایی ها هم متوجه باشند که ایرانی ها کاملا دست آنها را خوانده اند اما دلیل صبرشان این نیست که گول اروپایی ها را خورده اند یا از آنها حساب می برند و یا دلواپس ناراحتی آنها هستند بلکه به این دلیل است که ایرانی ها خود بازی دیگری را دارند که نیاز دارد مدتی منتظر بمانند وبعد ورق های خود را رو کنند.

البته طبیعتا از این پس احتمال همکاری نظامی ایران با دیگر کشورها وجود دارد و باید دید کدام کشورها از تشر های آمریکا هراس دارند و کدام هراس ندارند؟

نکات مطرح شده در این مقاله، نظرات و دیدگاه های شخصی نویسنده بوده و الزاماً عقاید هیئت تحریریه اسپوتنیک را بازتاب نمی دهد.

مقررات ارسال کامنتبحث و مناظره
کامنت از طریق اسپوتنیککامنت از طریق فیسبوک