03:42 24 سپتامبر 2020
گزارش و تحلیل
دریافت لینک کوتاه
تهیه شده توسط
3297

در همه جای دنیا توجه خاص و ویژه ای به مساله بیکاری می شود چون طبق همه اصول سیاسی – اجتماعی این افراد جامعه مستعد برای شورش و به هم ریختن جامعه به حساب می آیند.

طبق عرف سیاسی – اجتماعی معمولا آنهایی حاضر هستند به خیابان ها بیایند و دست به شورش بزنند که هیچ چیزی برای از دست دادن نداشته باشند از بیکاران گرفته تا جوانانی که هیچ آینده ای را برای خود متصور نیستند تا افرادی که مورد تعرض مظالم حاکمان شده اند و یا احساس می کنند که حقوقشان پایمال شده.

در برخی از موارد هم روشنفکران عصبانی از سیستم حکومتی و ساختار آن وقتی با درب های بسته اصلاح سیستم حکومتی مواجه می شوند به خیابان ها می آیند.

در برخی موارد مسایل اعتقادی و یا مذهبی و یا قومی موجب به خیابان آمدن مردم می شود.

اما در کل اگر همه آحاد جامعه مشغول به کار باشند و در آمدی مکفی برای زندگی خود داشته باشند اکثر افراد ترجیح می دهند به کار خود بچسبند و به دلیل واهمه از دست دادن کار حاضر نخواهند بود به خیابان ها بیایند و از سر کار غیبت کنند.

در واقع این هم پاسخ سوالی است که برخی وقت ها برخی سوال می کنند که چرا در برخی کشورها اصلا شورشی مشاهده نمی کنیم، چون شغل و درآمد مکفی برای همه فراهم است.

این اصول به همه جای جهان تسری دارد اما برای به خیابان کشیدن ناراضیان از هر فرقه که می خواهند باشند نیاز به نوعی فضاسازی رسانه ای و روانی دارد که امروزه مشاهده می کنیم ایالات متحده به خوبی توانسته از آن بهره ببرد.

بسیاری شاید هنوز متوجه نیستند که راه انداختن رسانه های گروهی مانند واتس اپ یا فیس بوک یا تلگرام یا اینستاگرام ویا تویتر و یا... چه قدر هزینه دارد و نگهداری و پشتیبانی آن چه قدر.

کافی است مقداری فکر کنید تا متوجه شوید چرا کشورهای غربی حاضر هستند چنین هزینه های ملیاردی را انجام دهند و این رسانه های اجتماعی را سر پا نگه دارند.

آیا می توان باور کرد که اینها فقط از راه تبلیغات هزینه های خود را تامین می کنند؟

تشکل های امنیتی آمریکایی حتی برای اینکه مردم خیلی جو گیر شوند حاضر هستند به صورت صوری ملیاردها دلار پول در اختیار برخی افراد مورد اعتماد خود قرار دهند و بعد بگویند اینها از راه این رسانه ها نه فقط پول در می آورند و هزینه هایشان تامین می شود بلکه حتی ملیاردر هم شده اند.

آنها حتی می آیند و تشکلاتی موسوم به سمن (سازمان های مردم نهاد) تشکیل می دهند و با حمایت های ملیاردی آنها را جلو می اندازند تا اهدافشان را محقق کنند.

حدود چهارماه پیش بود که آمریکایی ها با استفاده از همین رسانه های اجتماعی اوضاع دو کشور عراق و لبنان را به هم ریختند و کاری کردند مردم به خیابان بیایند و بر علیه دولت های خود شورش کنند.

چرا؟

چون طرفداران آمریکا و متحدین اش در انتخابات دمکراتیک در هر دو کشور شکست خوردند آمریکایی ها چنین توطئه ای را برای هر دو کشور چیدند و مشاهده می کنیم پس از حدود چهار ماه هر دو کشور امروزه بدون نخست وزیر و دولت می باشند.

همین ماجرا منجر شده در کشوری مانند لبنان بی کاری از بیست درصد به پنجاه درصد رسیده، ارزش پول ملی ظرف کمتر از سه ماه 40 درصد سقوط کرده و کشور وارد هرج و مرج شده چون جناح های سیاسی نمی توانند برای تشکیل یک دولت توافق کنند.

از طرف دیگر با توجه به شرایط بوجود آمده در منطقه پس از ترور شهید سپهبد سلیمانی به سمت و سویی پیش رفته که هیچ کس دیگر به فکر حل مشکل عراق و یا لبنان نیست و همه دلواپس آن هستند که چه اتفاقات بزرگتری ممکن است در منطقه پیش آید.

یعنی عملا هم لبنان و هم عراق امروزه با شرایط بن بست سیاسی مواجه شده اند و اعتراضات مردمی که سه ماه پیش شروع شده بود نه فقط مشکلات آنها را حل نکرده بلکه هم بیکاری افزایش یافته و هم مشکلات اقتصادی.

عموما هم نارضایتی عمومی از تحرکات خیابانی افزایش یافته چون آنهایی که هیچ مشکلی نداشتند امروزه با مشکل کسب و کار و تردد و ثبات اقتصادی و سیاسی و اجتماعی مواجه هستند و در حالی که حدود سه ماه پیش شاید کنار تظاهر کنندگان بودند امروزه در مقابل آنها قرار دارند و حال زمینه برای گروه های سیاسی فراهم تر است تا خواسته خود را تحمیل کنند و از این پس با اعتراض کنندگان برخورد های قهریه داشته باشند و به جای اینکه آنها را به عنوان اعتراض کننده معرفی کنند آنها را آشوبگر معرفی می کنند.

کما اینکه مشاهده می کنیم در حالی که مثلا نیروهای انتظامی لبنان قبلا دستور برخورد با معترضان را نداشتند امروزه دستور برخورد پیدا کرده اند و از سوی دیگر برخی نفوذی ها هم در میان تظاهر کنندگان رخنه کرده اند که به اماکن دولتی و نیروی انتظامی حمله می کنند تا این نیروها را وادار به واکنش مسلح کنند.

به هر صورت می توان گفت دشمنان می توانند به راحتی از میان بیکاران هر چه قدر نیاز داشته باشند نیرو اجیر کنند تا در کشورها شورش کنند و اگر بخواهیم جلوی بسیاری از شورش ها را بگیریم اولین مشکل حل مساله بیکاری و درآمد مکفی مردم و جوانان است، فقط ایجاد اشتغال مهم نیست بلکه مکفی بودن در آمد به همان نسبت مهم است.

در واقع اگر مردم شغل و درآمد مکفی داشته باشند حتی اگر بیگانگان هم تلاش کنند فضای شورش فراهم نمی باشد و برعکس هم صحیح است.

نکات مطرح شده در این مقاله، نظرات و دیدگاه های شخصی نویسنده بوده و الزاماً عقاید هیئت تحریریه اسپوتنیک را بازتاب نمی دهد.

مقررات ارسال کامنتبحث و مناظره
کامنت از طریق اسپوتنیککامنت از طریق فیسبوک