07:48 17 نوامبر 2019
آیا زمان تحریم آمریکا فرا نرسیده؟

آیا زمان تحریم آمریکا فرا نرسیده؟

© Sputnik / Anton Bystrov
گزارش و تحلیل
دریافت لینک کوتاه
1501

چیزی حدود یک سوم کشورهای جهان به دلایل مختلف با تحریم های ایالات متحده آمریکا مواجه می باشند، کشورهایی که بیش از نیمی از جمیعت کره خاکی را در خود جا داده اند و طبق آمار بیش از شصت درصد ذخایر معدنی و منابع اقتصادی و کشاورزی جهان را در اختیار دارند.

در حالی که ایالات متحده برای جذب اعتماد کشورهای جهان جهت استفاده از دلار آمریکا به عنوان ارز مورد تعامل برای داد و ستد های جهانی، سال 1372 میلادی، متعهد شده بود که به هیچ وجه از دلار آمریکا به عنوان ابزار سیاسی بر علیه کشورهای دیگر استفاده نکند اما امروزه مشاهده می کنیم که این کشور نه فقط از دلار آمریکا به عنوان ابزار سیاسی بر علیه دیگر کشورها استفاده می کند بلکه سیستم پولی و بانکی خود را به ابزاری سیاسی جهت فشار به دیگر کشورها استفاده می کند.

جالب تر اینکه ایالات متحده تحریم های خود را بند تحریم های ثانویه نیز می نمایند و به خود اجازه می دهد قوانین خود را بر جامعه بین المللی تحمیل کند.

یعنی مشاهده می کنیم مثلا آمریکا کشوری را تحریم می کند، خوب این ماجرا مربوط به خود آمریکا است و تصمیم آن به مقامات آمریکایی بر می گردد، اما بعدا می آید و کشورهای دیگر و موسسات آنها را که با کشور تحریم شده تعامل می کنند نیز تحت تحریم قرار می دهد و قوانین داخلی خود را بر دیگران تحمیل می کند.

اگر همان ابتدا که آمریکا شروع کرده بود با دیگر کشورهای جهان چنین برخوردی را بکند همه کشورهای جهان به مقابله پرداخته بودند قطعا سیاست مداران ایالات متحده جسارت ادامه این روند را پیدا نمی کردند اما چون کشورهای جهان هر کدام به دلایلی به این رفتار قلدر معابانه آمریکا تمکین کردند مشاهده می کنیم این ماجرا گسترش پیدا کرد تا شامل یک سوم کشورهای کره خاکی شود.

جالب اینکه این رفتار آمریکا فقط به دشمنان این کشور محدود نمی شود و در برخی موارد حتی شامل دوستان و همپیمانان آمریکا نیز می شود که شاید بتوان ترکیه را مثال واضحی برای این ماجرا تلقی کرد.

در برخی موارد حتی مشاهده می کنیم که این تحریم ها بر علیه کشورهایی که حتی توسط آمریکا اشغال شده اند وضع می شوند، به عنوان مثال عراق.

زمانی که صدام حسین در عراق حکومت می کرد ایالات متحده تحریم هایی را بر این کشور وضع کرد و بعد از آنها شورای امنیت سازمان ملل هم تحریم هایی را بر علیه عراق وضع کردند.

دوازده سال پس اش اشغال عراق توسط ایالات متحده دولت عراق نامه ای به سازمان ملل فرستاد و تقاضا کرد تحریم های شورای امنیت بر علیه عراق لغو شود چون اصل تحریم ها بر اساس این بود که صدام حسین بر عراق حکومت می کرد و دیگر صدام حسینی وجود ندارد که تحریم ها بخواهد ادامه یابد.

البته با توجه به اینکه صدام حسین سقوط کرده اکثر کشورهای جهان خود به خود دیگر این تحریم ها را کان لم یکن تلقی کردند وامروزه با عراق تعامل می کنند، اما از نظر رسمی این تحریم ها سر جای خودش هست.

جالب اینکه چند سال است ایالات متحده سنگ اندازی می کند تا شورای امنیت که باید این تحریم ها را لغو کند بحثی در این باره مطرح نکند و دائم ماجرا را عقب می اندازد.

دقیقا همان اتفاقی که زمان مصدق برای ایران اتفاق افتاد.

تحریم یا فرصت
© Fotolia / Kadmy
پس از ملی شدن نفت ایران ایالات متحده و انگلیس نفت ایران را تحریم کردند و علیرغم اینکه مصدق تلاش کرد رابطه خوبی با آمریکایی ها در مقابل انگلیسی ها برقرار کند اما آمریکایی ها به او نارو زدند و پشت پرده بر علیه او توطئه چیدند و وی را سرنگون کردند.

پس از سرنگونی مصدق هم انگلیس هم ایالات متحده اقدام به خرید نفت ایران می نمودند اما هیچوقت رسما تحریم نفت ایران را لغو نکردند و دولت وقت هم توجه نکرد که باید از آنها بخواهد رسما این تحریم ها را لغو کنند.

این تحریم ها بعد از انقلاب اسلامی مجددا احیا شد و مشاهده می کنیم که تا به امروز بر علیه ملت ایران اعمال می گردد.

امروزه ایالات متحده از چین در شرق آسیا گرفته تا روسیه در شمال اروپا و ایران و سوریه و برخی کشورهای آفریقایی و آمریکای لاتین و... را به نوعی تحت تحریم های خود قرار داده.

مشکل اصلی همه این کشورها این است که متفرق هستند و به نوعی هنوز وابسته به سیستم مالی و بانکی و دلار آمریکا هستند در حالی که خودشان به راحتی با اتحاد با یکدیگر می توانند یک بلوک عظیم اقتصادی و قدرت ایجاد کنند.

تنها راه اینها این است که به جای اینکه تصور کنند می توانند به نوعی با آمریکایی ها کنار بیایند و آنها را مجاب کنند تحریم ها را رفع کنند، با هم بر علیه آمریکا متحد شوند و خودشان آمریکا را تحریم کنند.

آنها می توانند یک بلوک اقتصادی ایجاد کنند که از پول واحد استفاده می کند و درون همان بلوک همه نوع تعاملات اقتصادی میان این کشورها انجام می شود.

با توجه به اینکه این کشورها بیش از نیمی از منابع اقتصادی جهان را در اختیار دارند می توانند فشار سنگینی را بر طرف مقابل وارد کنند و حتی می توانند تعامل به مثل کنند یعنی مثلا بگویند هر شرکت یا کشوری که با آمریکایی ها تعامل کند حق تعامل با آنها را ندارد.

تصور کنید اگر چنین اتفاقی پیش آید به ضربه ای به اقتصاد آمریکا وارد خواهد شد.

اگر اینها خودشان دست به چنین کاری بزنند قطعا سیاست مداران آمریکایی مجبور می شوند در مورد این سیاست آمریکا تجدید نظر جدی کنند.

نکات مطرح شده در این مقاله، نظرات و دیدگاه های شخصی نویسنده بوده و الزاماً عقاید هیئت تحریریه اسپوتنیک را بازتاب نمی دهد.

مقررات ارسال کامنتبحث و مناظره
کامنت از طریق فیسبوککامنت از طریق اسپوتنیک