10:35 19 نوامبر 2019
آزادی بیان آمریکایی

آزادی بیان آمریکایی

© Sputnik / Valeriy Melnikov
گزارش و تحلیل
دریافت لینک کوتاه
0 333

دولت ایالات متحده آمریکا روز چهارشنبه وزیر امور خارجه ایران را به بهانه اینکه "ظریف، نماینده دولت ایران در جامعه بین الملل است" تحریم کرد.

شاهکار کردند، مثل اینکه اتم را مجددا کشف کرده اند، خوب پس وظیفه وزیر خارجه چیست؟

در بخش دیگری از بهانه دولت آمریکا برای تحریم آقای ظریف آمده "ظریف، در راس تبلیغات و جاه طلبی های این دولت در حمایت از برنامه هسته ای تهران ، ساخت موشک بالستیک" می باشد.

پس بفرمایند وزیر خارجه یک کشور باید برای اینکه ویزای آمریکا را دریافت کند علیه منافع آن صحبت کند!

همچنین اینکه آقای ظریف به سخنگوی آیت الله خامنه ای رهبر انقلاب اسلامی در مجامع بین المللی تبدیل گشته اشاره شده و تاکید نموده که آمریکا آقای ظریف را به دلیل نفوذ کلام وی در رسانه های بین المللی تحریم می کند.

به یاد دارم حدود سی سال پیش در کلاس های روزنامه نگاری بحثی مطرح بود که مثلا برخی نویسندگان و یا گویندگان وقتی در مورد یک اسرائیلی که از او بدشان می آمد صحبت می کردند یک کلمه صهیونیست یا یهودی صهیونیست را به صورت غلیظ پشت نام وی می گفتند و تصور می کردند که به این ترتیب توهین بزرگی به او کرده اند، در حالی که وی افتخار می کرد که یک یهودی صهیونیست است.

در مقابل هم برخی دشمنان در رسانه های خود مطرح می کردند که فلانی حزب اللهی است و یا عضو سپاه پاسداران انقلاب اسلامی و یا ... و تصور می کردند که با این سخنان وی را تضعیف می کنند در حالی که از این طرف آنهایی که حزب اللهی بودند و یا عضو سپاه پاسداران انقلاب اسلامی بودند افتخار داشتند که حزب اللهی هستند و یا عضو سپاه هستند.

پس از اینکه این بحث ها را مطرح کردیم تازه بسیاری از دوستان متوجه شدند که رسانه یک حرفه است و با اینکه افراد بخواهند در کوچه بازار به یکدیگر ناسزا بگویند بسیار متفاوت است.

هنر یک فرد رسانه ای این است که حرف خود را بگونه ای بزند که طرف مقابل و اینجا منظور فردی که مخالف است تحت تاثیر قرار گیرد و بتواند جاذبه داشته باشد نه اینکه دافعه داشته باشد.

یکی از اصلی ترین وظایف یک فرد رسانه ای همچنین این است که وقتی صحبت می کند بخوبی با فضای مقابل آشنا باشد تا بتواند بگونه ای صحبت کند که جبهه مقابل را تحت تاثیر قرار دهد.

نکاتی که مقامات آمریکایی، علیرغم اینکه ایالات متحده مهد بسیاری از تئوری های رسانه ای است، نتوانسته اند یاد بگیرند.

آنها نتوانسته اند متوجه شوند که در سه دهه اخیر ساز و کار رسانه ای بسیار تغییر کرده و دیگر رسانه های تزریقی و صحبت های تزریقی جایگاهی در جامعه متمدن ندارد، اگر فردی صحبت هایش نفرت بر انگیز باشد مخاطب با فشار یک دکمه کانال را عوض می کند و به خود زحمت گوش دادن به صحبت های وی را نمی دهد.

مشکل آقای ترامپ و تیم وی در این است که هنوز در فضای رسانه ای نیم قرن قبل تر و برای خود نمایی تبلیغاتی داخلی فعالیت می کنند و نه برای منافع ملی ایالات متحده وطبیعتا سخن آنها نمی تواند روی مردم ایران تاثیر داشته باشد.

در مقابل آقای ظریف علاوه بر اینکه به شرایط داخلی ایالات متحده بسیار مسلط است توانسته این اصل در بحث نفوذ کلام رسانه را بخوبی اجرا کند و طبیعتا سخنان وی می تواند روی داخل آمریکا تاثیر بسزایی داشته باشد.

اینکه مثلا آقای ظریف به عنوان سخنگوی رهبر ایران در مجامع بین المللی بخواهد تحریم شود یک افتخار بزرگ برای او به حساب می آید که بسیاری در ایران آرزو دارند بتوانند لیاقت چنین جایگاهی را پیدا کنند.

مضاف بر این سمت آقای ظریف وزیر امور خارجه است، یعنی ایران رسما اعلام کرده که وی « نماینده ایران در مجامع بین المللی » می باشد ونیاز نبود مقامات آمریکایی خیلی به خود زحمت دهند که این مساله را کشف کنند و وظیفه اصلی آقای ظریف «دفاع از منافع ملی ایران در مجامع بین المللی» می باشد.

اگر مقامات آمریکایی نمی توانند به وظایف خود عمل کنند و صحبت های آنها در ایران ویا جای دیگری خریداری ندارد که گناه آقای ظریف نیست باید مشکل خودشان را خودشان حل کنند و ببینند کجای کارشان اشتباه است.

امام خمینی (ره) فرموده بودند : "اگر زمانی دشمن از شما تعریف کرد در رفتار وکارهای خود تردید کنید".

اینکه آمریکایی ها آقای ظریف را تهدید بزرگی برای برنامه های خود بر علیه ایران بدانند شاید بزرگترین نشان لیاقتی است آقای ظریف می توانست کسب کند.

همین کار آمریکایی ها قطعا منجر می شود جایگاه  و محبوبیت آقای ظریف در میان مردم ایران دو چندان شود.

نکات مطرح شده در این مقاله، نظرات و دیدگاه های شخصی نویسنده بوده و الزاماً عقاید هیئت تحریریه اسپوتنیک را بازتاب نمی دهد.

مقررات ارسال کامنتبحث و مناظره
کامنت از طریق فیسبوککامنت از طریق اسپوتنیک