11:04 14 اوت 2018
سرکوب خبرنگاران رکن اول دیکتاتوری

سرکوب خبرنگاران رکن اول دیکتاتوری

© Sputnik / Stringer
گزارش و تحلیل
دریافت لینک کوتاه
عماد آبشناس
0 80

تاریخ مشخصی برای زمان شروع حرفه خبرنگاری به صورت مدرن آن در دست نیست اما حرفه خبر- نگاری یا خبر- نگاشتن و یا انتقال اخبار از زمان خلقت بشریت تا به امروز در خون انسان ها بوده و هست و خواهد بود.

از زمان خلقت بشریت و تا به امروز خبر ها به اشکال مختلف توسط انسان ها به یکدیگر منتقل می شده و شاید حتی بتوان نگاره های حفر شده روی سنگ ها ویا روی دیوار غارها را از ابتدایی ترین اشکال انتقال خبر و یا نگارش خبر دانست.
شاید بیشترین چیزی که انسان ها را از حیوانات متفاوت می نماید همانا توان آنها در انتقال اخبار و مطالب و اطلاعات و آگاهی به یکدیگر می باشد.
هنر خبرنگاری در آن است که هم منتقل کننده از صحت و سقم خبر خود اطمینان داشته باشد وهم اینکه بتواند در فرصت مناسب خبر را به مخاطب خود برساند وگرنه خبر او بی ارزش است.
اگر نگارش و انتقال اخبار نبود قطعا نه جهانیان از یکدیگر با خبر می شدند و نه ما امروزه می توانستیم از نیاکان خود با خبر شویم و قطعا حتی بسیاری از کتابهای تاریخی نیز نگاشته نمی شد و ما حتی نمی توانستیم از تجارب دیگران استفاده کنیم.

در بسیاری از دوران ها خبرها سینه به سینه منتقل می شد و در بهترین شرایط برای اطمینان از دقت خبر روی دیوار ویا کاغذ نوشته می شد.
در دوران مدرن خبرنگاری به یک رکن اساسی برای آزادی تبدیل شده.
برخی از حکمرانان و یا حکومت ها زودتر به اهمیت این ماجرا پی برده اند و برخی دیگر هنوز درگیر کنار آمدن با آن هستند.
آنهایی که زودتر به ارزش این حرفه پی بردند هر آنچه در توان داشتند برای تسلط بر آن هزینه کردند در حالی که بقیه با تصور اینکه می توانند با جبر و زور بر این حرفه مسلط شوند هنوز واقعیت ها را نپذیرفته اند.
امروزه آنهایی که بر رسانه ها تسلط دارند فقط بر اذهان مردم خود تسلط ندارند بلکه مردم دیگر کشورها را نیز تحت تاثیر قرار داده اند چون دیگر رسانه فراگیر شده.
زمانی رسانه ها مصطلحا از شگرد های تزریقی برای فعالیت های خود استفاده می کردند چون مردم مجبور بودند هر آنچه رسانه های ملی و روزنامه های دولتی و حکومتی منتشر می کنند را بخوانند و افکار آنها تحت تاثیر تزریق اخبار این رسانه ها قرار می گرفت.
امروزه دیگر بحث شگردهای تزریقی منسوخ شده و فضاهای زیادی مانند شبکه های ماهواره ای و اینترنت و شبکه های اجتماعی باز شده تا مخاطب بتواند اخبار مورد علاقه خود را انتخاب کند ودیگر این حکومت ها نیستند که اخبار را تزریق می کنند.
زمانی اخبار ابتدا به مقامات می رسید و آنها تصمیم می گرفتند آیا مردم حق دارند از این اخبار با خبر شوند و یا نه، فضای انتقال اخبار هم به فضای یک محله ویا روستا و یا شهر محدود می شد و شاید بعد از مدت ها کل کشور خبردار می شد و در نهایت شاید دیگر کشورها پس از مدت طولانی تری با خبر می شدند، اما امروزه در بسیاری از موارد مردم حتی قبل از مقامات از اخبار مطلع هستند و اگر اتفاقی در گوشه ای از جهان پیش بیاید مردم آن گوشه جهان از آن با خبر می شوند.
در حالی که بسیاری بر سر نام دهکده جهانی برای جهان امروزه بحث دارند فضای رسانه ای امروزی جهان را به محله جهانی تبدیل کرده.
امروزه این مخاطب است که رسانه و خبرنگار خود را انتخاب می کند نه بر عکس.
شعور مخاطب امروزه دیگر به یکی از اصلی ترین و مهم ترین ارکان خبرنگاری تبدیل شده و دیگر این رسانه ها و خبرنگاران نیستند که خبر را برای مخاطب انتخاب می کنند بلکه این مخاطب است که با شعور خود انتخاب می کند کدام خبر را بپذیرد و کدام خبر را نپذیرد.
اگر مخاطب از خط و مشی رسانه ای خوشش نیاید و یا به صداقت خبرنگار شک داشته باشد بلا فاصله کانال خبری خود را تغییر می دهد و کانال دیگری را انتخاب می کند.
اگر هم رسانه ویا خبرنگاری بتواند اطمینان مخاطب خود را جلب کند قطعا مخاطب پایبند آن رسانه و یا خبرنگار می باشد.
متاسفانه هنوز برخی زمامداران باور دارند با زورگویی و قلدری می توانند خبرنگاران را ساکت کنند و متوجه نشدند اگر یکی را ساکت کنند بقیه دهان خواهند گشود.
برخی کمی زرنگتر هستند و سعی می کنند خبرنگاران را به شگردهای مختلف نمک گیر و یا اغوا کنند.
خبرنگارانی که مخاطب خود را به صاحبان قدرت می فروشند را نمی توان خبرنگار نامید واینان اسرایی هستند که منتقل کننده گزارش های صاحبان قدرت به حساب می آیند اما خبرنگارانی که به به شعور مخاطب خود احترام می گذارند و تلاش می کنند واقعیت ها را بدون کم و کاست منتقل کنند خبرنگاران آزاد و یا آزاده تلقی می گردند.
بر عکس خبرنگاران اسیر خبرنگاران آزاد در قلب همه مردم جای دارند و اعتبارشان بین المللی می باشد.
سیاستمدارانی که برای مردم کار می کنند و از انتشار اخبار در مورد عملکرد خود ابایی ندارند پشتیبان خبرنگاران آزاد هستند، طبیعتا دیکتاتورها از خبرنگاران آزاد متنفرند.
علیرغم اینکه کشورهای غربی مدعی حمایت از آزادی بیان و خبرنگاران آزاد هستند اما مشاهده می شود بیشترین تعداد بازداشت ها و ترور این خبرنگاران توسط همین کشورها انجام می شود.
چند مدت پیش خبرنگارانی که در حال پوشش اتفاقات در غزه بودند مورد شکار تک تیر انداز ها قرار گرفتند ولی در هیچ جای جهان سخنی از آنها برده نشد.
قبل از آن در اروپا و ایالات متحده از فعالیت رسانه های خبری مانند RT و Press TV و العالم و المیادین و… جلوگیری به عمل آمد.
چند روز پیش خبرنگار راشا سگودنیا در اکراین بازداشت شد ودفتر این رسانه تخریب گشت اما باز هم رسانه های مدعی آزادی بیان لام تا کام هیچ واکنشی نشان ندادند.
شاید بسیاری از رسانه های همکار متوجه نباشند اما سکوت آنها روزی به ضررشان تمام خواهد شد چون دیکتاتورها تشویق خواهند شد تا برخورد با روزنامه نگاران و رسانه ها را تشدید نمایند.
به هر حال حمله به دفتر راشا سگودنیا و بازداشت خبرنگار آن ثابت می کند که این خبرنگار چه قدر کارش را درست انجام می داده و چه قدر مخاطب وی و رسانه اش را قبول داشته که دیکتاتورها ترسیدند و مجبور شده اند دست به چنین کاری بزنند.
قطعا این یک افتخار بزرگ هم برای رسانه راشا سگودنیا و هم برای این خبرنگار می باشد وجایزه رسانه ای سال به حساب می آید و این رسانه تشویق خواهد شد تا فعالیت خود را دو چندان نماید.

مقررات ارسال کامنتبحث و مناظره
کامنت از طریق فیسبوککامنت از طریق اسپوتنیک